praat voor de vaak

touwtje springen

2006-06-01T22:28:00.000+03:00

Ziezo! Voor de kindjes onder ons is er nu ook
een fijn spelletje waarbij je kan touwtje springen.
(Het volstaat om even helemaal naar onderen
te scrollen. ) En aan de vetzakken die te tam
zijn om hun spieren te strekken, vergeet niet
dat je door een kwartiertje touwtje springen
al snel 200 calorieën verbrandt!

een gouden hart

2006-05-26T15:37:00.000+03:00

Kevin en Dylan hadden die avond aan hun booster gesleuteld. Dat deden ze elke woensdagavond en meestal ook op maandag-,dinsdag-, donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond. Op zondag gingen ze dan met hun booster door de Leuvense straten scheuren. Oojoo! Die woensdag was Kevin zoals meestal naar Dylan gegaan en had hij zijn booster in de garage gezet."Van nul tot honderd in zes seconden!"riep Dylan triomfantelijk uit."Doe me dat maar eens na!"Kevin zuchtte diep en stak een sigaret op."Jammer Dylan, den Bjorn heeft er een seconde afgeknepen. Op zondag rijdt hij ons los naar huis. Zonder die chappe mogen we het echt wel schudden."Dylan frunnikte nerveus aan de zilveren ketting die hij 50 cent-gewijs rond zijn hals had gehangen."Weet gij wel hoeveel da kost poit? Tienduzend balle! Den Bjorn krijgt da allemaal van zijn pa. Ni moeilijk als ge een fritkot hebt op de oude markt! Op dat moment rijpte bij Kevin het idee om hun groeiende financiële beperkingen voorgoed te doorbreken."Dylan, we hebben geld nodig poit. Het doel heiligt alle middelen." Dat laatste had hij ooit gehoord toen hij naar de voetbal keek. Het doel was dus die Chappe, (of The Tiger x57) de middelen begonnen ook Dylan te dagen toen Kevin plots zijn vlindermes bovenhaalde. Dat had hij altijd op zak om voorbereid te zijn op de vele straatgevechten die Leuven teisterden. "Zo'n mes is tegenwoordig een erg gevreesd wapen". Dylan spuwde op de grond, trapte even tegen zijn gereedschapskoffer en brieste:"We doen het poit!"
Het was inmiddels nacht geworden toen de 25-jarige Thijs Brons één of ander cultureel feest in de binnenstad van Leuven had verlaten en zich door de gietende regen naar zijn auto begaf.
Die stond helemaal in de buitenwijken van Leuven. Namelijk de no-go area van de Tiensestraat. Toch was Thijs een kloeke manskerel die zich bewust van het gevaar, onversaagd in de duistere steegjes van dit criminele bolwerk begaf. Hij hield zelfs even een korte pauze om zich al plassend van zijn volle blaas te ontdoen. Dat wandelt ook een stuk comfortabeler. Alleen hield dat natuurlijk een enorm risico in. Zo was er niet alleen de dreiging van het ongure gespuis dat
's nachts de straten bevolkt, maar uiteraard ook dat van de heer Tobback en zijn trouwe dienaren dat als het zwaard van Damocles boven zijn hoofd hing. Op wildplassen staat in Leuven immers de doodstraf! Net stond hij op het punt om zijn weg te vervolgen, toen hij datgene hoorde waar hij stilletjes voor gevreesd had.(Vrees is dan ook iets wat zich nooit manifest maar altijd in alle sereniteit aan hem openbaart.) "Datoedeni he poit!" Thijs behield zijn cool. Hij draaide zich om en zag hoe twee jongens waarvan hij vermoedde dat ze Kevin en Dylan heetten, langzaam op hem kwamen afgestapt."Datoedeni he poit!"
"Nee, u heeft gelijk. Zoiets doe je eigenlijk niet." antwoordde Thijs en hij maakte aanstalte om weer verder te gaan."Oplekken poit!" Dat klonk Thijs plots heel onaangenaam in de oren. Hiermee werd duidelijk dat de rede in dit conflict van geen tel meer zou zijn."Oplekken? Dat lijkt me overdreven jongens. Is dat misschien jullie muur?"
"Ja poit!" Dat leek Thijs nu toch wel erg sterk, maar om een verdere escalatie te vermijden bood Thijs toch maar zijn excuses aan. Hij verlangde nu toch wel wat naar zijn bed."Uw geld en we spreken er ni meer over." Om zijn woorden kracht bij te zetten, toverde zijn belager een redelijk uit de kluiten gewassen mes tevoorschijn. Was Thijs een angsthaas geweest, hij had vast wel wat schrik gehad. Nu bleef hij echter erg kalm en nam hij slechts na lang aandringen zijn portefeuille uit zijn zak. Met hun zilveren kettingen rond de hals en hun iets of wat pafferige kop, zagen de jongens er overigens wat ondervoed uit. Die knapen moeten gewoon dringend brood op de plank hebben dacht Thijs. Als je dan een rijke student wat geld afhandig kunt maken, zit je wel goed natuurlijk.
Zo gebeurde het dat Thijs een paar arme drommels van de hongerdood redde. Zijn GSM moesten ze trouwens niet hebben. Dat is natuurlijk niet omdat het een goedkope GSM is op maat van het gemiddelde studentenbudget, maar wel omdat je zo'n GSM uiteraard niet kunt opeten! Zo ging Thijs uiteindelijk toch nog goedgeluimd naar huis. En wel om de reden dat twee jonge mannen met zijn geld wat eten gingen kopen voor hun jongere broertje en zusje. Zolang ze het maar niet uitgeven aan The Tiger x57 , dacht Thijs nog vlak voor hij indommelde.

Kate Ryan

2006-05-18T19:52:00.000+03:00

Verkopers
van brol

Aande ferryhaven van Piraeus
krioelt het van de verkopers van
zonnebrillen,horloges en verre-
kijkers. Eentje wou een mondhar-
monica aan Kate Ryan verpat-
sen. Kate blies er een deuntje op
(Hoeveel met het vogelvirus be-
smette toeristen zouden haar
voorafgegaan zijn? Eikes!) en zei
dan doodgemoedereerd:"Sorry,
ik heb geen geld!" en weg was ze.

"het nieuwsblad"

Dit kleuterartikel stond dus in de kwaliteitskrant die tegenwoordig mijn brievenbus besmeurt.
Aan de autheur van de artikel zou ik twee dingen willen vragen.
1) Staat u er nooit bij stil dat mensen als u onze wereld NAAR DE KLOTEN helpen? (en dat is slechts licht overdreven)
2) Bent u misschien afgestudeerd aan de HAM?

Voor Kate Ryan hoop ik dan weer van harte dat iemand zich plichtsbewust van zijn taak kwijt om haar steunbeen onderuit te halen wanneer ze haar "beruchte" kniezwengel uitvoert.

Dank bij voorbaat!

café Tabor

2006-05-16T20:09:00.000+03:00

Cafe Tabor in Heverlee is niet zomaar een café! Dat is alleszins wat Rudolf van Taxi's Benny me vertelde. Nu moet u wel weten dat Rudolf een ex-hordenloper is. Net als zijn ex-vrouw, die ex-druivenkoningin is maar tegenwoordig nogal wat last heeft van haar eks-
terogen. Meer daarover een andere keer.

bezienswaardigheden

2006-05-13T17:06:00.000+03:00

Af en toe lijkt het mij wel aangewezen om de spot te drijven met onze franssprekende landgenoten. Eerlijk gezegd geeft deze uitermate beziens en waardige folder daar ook al alle aanleiding toe. D'office!

café Tabor

2006-05-04T11:42:00.000+03:00

Cafe Tabor in Heverlee is niet zomaar een café! Dat is alleszins wat Rudolf van Taxi's Benny me vertelde. Nu moet u wel weten dat Rudolf een ex-hordenloper is. Meer daarover een andere keer.

Gijs urineert

2006-04-22T12:27:00.000+03:00

gelieve geen peuken in het urinoir te smijten, ik pis toch ook niet in uw asbak (de foto die ooit de toiletten van het CC Den Blank opfleurde)
Foto: Kristof Deneijs

Café Tabor

2006-04-18T21:05:00.000+03:00

Café Tabor in Heverlee is niet zomaar een café! Dat is alleszins wat Rudolf van taxi's Benny me vertelde. Meer daarover een andere keer.

Pasen

2006-04-16T22:45:00.000+03:00

op deze diepchristelijke hoogdag van de verrijzenis, is het misschien niet slecht om de mensen even te doen stilstaan bij al de zonden van de wereld.Ik wens een einde te maken aan deze ontchristelijkte samenleving waar naastenliefde plaats heeft gemaakt voor egoïsme, haat, en het swingpaleis. Daarom is een link als deze een absolute must.

Berlijn anno 2006

2006-04-04T14:26:00.000+03:00

lang leve Stephane Demol

2006-03-24T14:35:00.003+02:00

Heeft u ook zo moeten lachen met de uitspraken van Stephane Demol na het incident rond gouden schoen Sergio Conceiçao? "Hoe dat T-shirt in de scheidsrechter zijn gezicht belandde? Geen idee. Er stond ook wel veel wind natuurlijk." Hilarisch noem ik dat. Zeker als men de beelden bekijkt waarop heel erg duidelijk te zien is hoe Sergio zijn T-shirt staalhard in het gezicht van de scheidsrechter duwt. Dat Demol zich zou ontpoppen tot zo'n grapjas had ik nooit durven hopen. Als getalenteerd humorist had hij misschien had hij ook de volgende uitspraken kunnen doen: -Hoe dat T-shirt in de scheidsrechter zijn gezicht belandde? Geen idee. Misschien wou Sergio gewoon van truitjes wisselen?
-Hoe dat T-shirt in de scheidsrechter zijn gezicht belandde? Geen idee. Voetbal is een spel van elf tegen elf en al de rest is zever.
-Hoe dat T-shirt in de sheidsrechter zij gezicht belandde? Geen idee. Mischien wou Sergio alleen maar helpen toen hij zag dat de scheidsrechter zo hevig aan het transpireren was.
-...

En zo kan je natuurlijk een eindje doorgaan. De mogelijkheden zijn schier eindeloos. Feit is dat deze ex- rode duivel een frisse wind doet waaien door het Belgische voetbal: een troosteloze competitie die alleen nog enkele malafide Chinezen aan het lachen brengt. Er is duidelijk meer nood aan humor in de voetballerij. Daarom verwacht ik bij het eerstvolgende incident niet minder dan een absolute billenkletser van lolbroek Demol!

Café Tabor

2006-03-14T13:28:00.000+02:00

Café Tabor in Heverlee is niet zomaar een café!

Meer daarover een andere keer.

Made in Taiwan

2006-03-08T16:21:00.000+02:00

En hier is hij dan: De oogverblindende en spiksplinternieuwe site van Made in Taiwan!
Of hoe Humo de bal volledig misslaat wanneer ze deze jongens hun zuurverdiende finaleplaats in de humo's rock rally ontzegt.

Beautiful:Voor wie nog niet werd overhaald

2006-03-03T16:31:00.000+02:00

Grattsuit gezwets met Mangisa: een samenwerking

2006-02-20T17:48:00.000+02:00

Noeste arbeid is het enige wat telt. Leestekens echter ook, maar op een ander niveau.
Een onuitgesproken maar beslist bestaand niveau dat we allemaal kennen uit de cultfilm 'Een elektrische Grasmaaier is Aangewezen op de Buiten'', een niet te versmaden film die ik slechts geheel toevallig te zien kreeg toen ik na een wilde knokpartij wakker werd in zaal 7 van de Utolopis in Mechelen
Maar goed, we dwalen af, eigenlijk wou ik het hierover hebben met jullie: een Japanse visvijver is behoorlijk rustgevend ! Tot die ontdekking kwam ik reeds in 1993, toen ik, op zakenreis, in zo'n visvijver sukkelde. Drie keer raden waar ik op reis was ?
Inderdaad. Maar dat lag dan ook net iets teveel voor de hand. Het was beter geweest als je Plopsaland had geantwoord. Daarom geven we je een tweede kans: hoe heet het land waar achterlijke dwergen en andere verderfelijke figuren de geest van onze kwetsbare kinderen verzieken?
Wel, dat land in kwestie had naar verluidt nog geen naam. Daarom doopten we het in 1994, een jaar na m'n zakenreis, om tot 'Wallonia'. Een satellietfoto bracht aan het licht dat er in de atmosfeer boven Wallonia bijzonder veel omega-3 aanwezig was. Toch is het allesbehalve aan te raden om een een gezondheidstripje te maken naar deze bijzondere plek. Naar verluidt zou de eerste minister van Wallonia er ooit een zware keelontsteking hebben opgelopen. Maar dat had dan weer te maken met zijn duik in de visvijver. 1993 was dan ook een jaar waarop iedereen een duik in de visvijver wou nemen.
Als gevolg van deze massahype werd er 3 euro inkom gevraagd in de visvijver. Dit maakte de vijver toch heel wat minder aantrekkelijk dan aanvankelijk. Daarover had ik het gisteren op de koffie trouwens nog met m’n grootmoeder: ‘’Dood. Die vijver is hartstikke dood’’ sprak mijn oma met haar geinig Hollands accent. ‘’Gisteren nog hebben ze er een verzopen Scandinaviër uitgevist. De doodsoorzaak van de man was echter nog onbekend. Wat wel vaststaat, is dat er drie messteken in z'n rug kenbaar waren, maar het is niet duidelijk of hij daar eventueel al jaren mee rondliep. Er was namelijk ooit al iemand opgevist die een botte bijl in zijn hoofd had steken. Toch bleek dat niet de doodsoorzaak te zijn. Bij zijn geboorte had men meteen geprobeerd om hem uit zijn lijden te verlossen. Hij had immers een licht spraakgebrek meenden de dokters. Veel meer dan ongecontroleerde klanken kwamen er niet uit....’’
Mijn oma vertelde verder: ‘’Die jongen heette Pim. Door de rake klap met de bijl had hij heel z'n jeugd lang problemen gehad om met de andere kindjes te communiceren. Zodoende besloot hij deel te nemen aan een teevee-programma. ‘’Dit zal m'n tanende succes, spraakgebreken, rotstem en lelijke smoel wel doen vergeten’’, sprak de achteruitgestelde jongen moedig tot zichzelf toen hij de deur van de Medialaan binnenstapte. Helaas…’’

We hebben allemaal iets van Adam en Eva

2006-02-14T18:03:00.000+02:00

Die dag had ik zoiets van: Laat ik eens naar eurosong kijken. Mooi was dat! Al die fijne liedjes, de immer grappige en goedlachse Bart Peeters en de verschijning van enkele knappe jongedames...
Vooral bij Belle Perez had ik zoiets van: Wauw! Wat een uitstraling! Wat een persoonlijkheid! Die présence! Die tieten! U weet allicht dat Belle van Spaanse origine is. Belle heeft namelijk zoiets van haar Vlaamse moeder maar dus ook zoiets van haar Spaanse vader die op zijn beurt dan weer iets heeft van zijn grootnonkel. Namelijk diens verzameling sigarenbandjes. Dit volledig terzijde. Het nummertje van Belle had zoiets van de lambada maar ook wel van 844 andere liedjes. Je kan dus wel stellen dat ze met dit liedje niet meteen het pad der vernieuwing was ingeslagen.Doch, bedenk dan dat je vooral zoiets moet hebben van: Doe vooral wat je wil doen! Dat is toch wel een gouden raad die qua impact en betekenis haast niet moet onderdoen voor het gebed van Onze Lieve Vader.(Een gouden raad die ik voor mezelf ettelijke keren heb herhaald toen ik het snoepgoed, de cd's en het geld rap in mijn jaszak stak). Een andere klassieker is natuurlijk:"Blijf vooral wie je bent"! Een waarheid en vanzelfsprekendheid die zo vanzelfsprekend is dat ze volstrekt overbodig is om te vermelden. Of kan iemand mij misschien vertellen dat Sandra Kim de gedaante van Eddy Wally heeft aangenomen toen ze zichzelf in de analen van het eurovisiesongfestival zong? Het is natuurlijk niet helemaal ondenkbaar dat één of andere wereldvreemde artiest en/of doorwinterd LSD-gebruiker mij zal willen overtuigen van het feit dat dit effectief het geval was. Aan die man wil ik dan alvast vragen om zich van een antwoord op deze vraag te onthouden. Maar even terug naar onze spaanse furie. Nadat het nummer was afgelopen had niemand zoiets van dat wat misschien wel had kunnen zijn en waarbij iedereen zou vinden dat ze zoiets hebben van dat wat dat zoiets ook moge betekenen. Wat het exact betekent? Moeilijke vraag...
Bij een dergelijke vraag heb ik zelf zoiets van een fluogele milieubox in de avondzon. Belle stond echter heel sterk in haar schoenen en had zoiets van: Als ik maar genoeg herhaal: "dat ik zoiets heb van" en daar nog wat geleuter en hopeloze clichés aanplak, dan lijk ik misschien interessanter dan ik in wezen ben. Jammer.Ik had ook wel iets van een gestaag toenemende irritatie. Bovendien wist ik van waar ik zoiets had.

Jason: goudvis en vooruitziend

2006-02-08T15:42:00.000+02:00

"Doe geen domme dingen"! sprak Jason mijn goudvis."Doe geen domme dingen, doe geen domme dingen"!
"Doe geen domme dingen"? herhaalde ik luidop zijn vraag."Wie spreekt er nu over domme dingen? Ik doe helemaal geen domme dingen. Laat staan dat ze dom zijn.
"Alsjeblieft"! Doe geen domme dingen. Doe het niet, doe het niet"! repliceerde Jason.
"Wat krijgen we nu"? reageerde ik nu enigszins geprikkeld."Ik lig in mijn zetel te genieten van een kopje koffie en een plakje cake, en jij begint te zeuren over domme dingen"?
Opnieuw klonk zijn gejammer doorheen de woonkamer:"Doe geen domme dingen. Doe het toch niet, dat mag je echt niet doen. Wat je wil doen is erg dom. Dom, dom, dom"!
"Hou nu toch eens je muil smerige strontvis"! riep ik briesend."Het is al meer dan genoeg dat je als vis van de ene dag op de andere begint te praten, als het dan ook nog eens gezwets is ben ik met jou wel klaar. Geen eten meer vanaf nu, je kan voortaan je eigen boontjes doppen"!
Ook daarna hield zijn gejammer dagenlang aan. Dat was behoorlijk vervelend maar ik wende er wel aan. Toen zijn klaagzang na 5 dagen en een 1/27 etmaal begon te verstommen, ging ik uit pure nieuwsgierigheid even een kijkje nemen. Jammer zeg, nu begon dat tengere vissenlijfje plots gevaarlijk slagzij te maken. En dat kan niet veel goeds beloven! Vissen hebben immers de gewoonte om scheef hun dood in te zwemmen. Net zoals de olifant die altijd een scheet laat voor hij een Birmese toerist vertrappelt. Daarna begon Jason enkele vreemde klanken voort te brengen die ik al vrij snel kon ontcijferen als zijn doodsreutel. Het leek er dus op dat hij nu voor eeuwig zijn muil zou houden. Toch wou hij nog iets zeggen, al moest ik het wel aflezen uit zijn waterige oogjes. Daar stond in een vaag verdana lettertype:"Doe geen domme dingen"
Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan. Dat heb ik dan ook meteen gedaan. Gelukkig doet dat heel wat minder pijn dan jezelf op het hoofd te slaan.

Jason, vlak nadat hij zijn allerlaatste boontje heeft gedopt

2006-02-08T15:35:00.000+02:00

het slot...

2006-01-28T18:27:00.000+02:00

Vijf keer had de oude eikeboom geroepen: "Ik ben een mens, ik ben een mens"! Vijf keer ging het haast onopgemerkt voorbij. Maar toen hij tijdens dat fatale uur voor de zesde keer riep, toen hoorden de mensen iets wat ze nog nooit hadden gehoord. Maar net had hij de woorden "ik ben een..." uitgesproken, wanneer een doffe krak de dag door midden spleet. Een kleine jongen die met de bal op straat aan het spelen was, zag de zieltogende man liggen onder de boom en zag daarmee ook het gruwelijke misverstand dat er al die tijd rond de boom had bestaan."Het is een mens, het is een mens"! klonk het toen met een benepen stemmetje. Dat is althans wat hij dacht.Binnen de kortste keren had het hele dorp zich rond de boom en de onfortuinlijke boomzitter geschaard. Een droevig zicht was het. Enkele vrouwen haalden hun zakdoek boven bij de aanblik van deze dramatische scheiding."Verschrikkelijk", merkte iemand op. "Wat een gruwelijk idee om op die manier aan je eind te moeten komen... Bedek die uiteengereten lichaamsdelen dan toch! Er staan tenslotte ook kinderen bij...Dat de dader van deze laffe moord moge branden in de hel!! De afgebroken tak en de inmiddels omgezaagde eikeboom werd onder ruime belangstelling ten grave gedragen en een monument werd opgericht om dit wonderbaarlijke creatuur voor altijd te blijven gedenken. Het gedeelte van dat creatuur dat het meest op de mens geleek bleef echter nog zeer lang stuiptrekkingen vertonen en ging op een gegeven moment zelfs op de loop. Niet volstrekt abnormaal natuurlijk, een kip zonder kop durft overigens ook nog wel eens verder te vliegen. Toen het na twee weken nog steeds weigerde om definitief tot rust te komen en maar bleef vragen wie er al die tijd voor zijn moestuin had gezorgd, werd het stuk spasme enigszins met moeite onder de grond gestopt door enkele struis gebouwde doodsgravers. Inderdaad... bomen van venten. Behoorlijke eikels bovendien.

Een te gekke beltoon voor je mobieltje? Ga even naar deze site gozer!

2006-01-23T10:44:00.000+02:00

te gekke beltonen

het enige echte scheppingsverhaal

2006-01-09T22:48:00.000+02:00

Vergeet god, vergeet de dag van de planten en de dag van de dieren. Vergeet gewoon het idee dat het ontstaan van de wereld zich in enkele dagen heeft voltrokken...Onlangs is er bewijsmateriaal opgedoken van hoe de wereld werkelijk is ontstaan. Het waren enkele nietsnutten die zich vooral bezig hielden met het het dealen van softdrugs, die plots werden uitverkoren als scheppende macht. Enkele contracties en ijzingwekkende kreten later, floepte de wereld als een kind zonder lichaam uit de duisternis van het mannelijke rectum. Gevoelige kijkers willen we alvast waarschuwen!

Het was een heel banale en nog onbestaande dag toen de scheppers beloond werden met een pracht van een zoon

2006-01-09T22:41:00.000+02:00

De scheppers waren bijzonder trots op de jonge snaak die ze ter ???? hadden gebracht. De wereld was van hen...

2006-01-09T22:35:00.000+02:00

Het bezitten van de wereld was echter zo intens dat men ze maar even kon vasthouden. Daarom wierpen de scheppers ze naar elkaar.

2006-01-09T22:30:00.000+02:00

één van de scheppers stond op het punt om de wereld over te gooien...

2006-01-09T22:28:00.000+02:00

toen de wereld pardoes uit zijn handen viel

2006-01-09T22:27:00.000+02:00

een gruwelijke misvorming werd zijn deel...

2006-01-09T22:25:00.000+02:00

deze kerststal heeft me ooit bloed,zweet en tranen gekost

2005-12-31T14:36:00.000+02:00

gratis en voor niets

2005-12-14T17:54:00.000+02:00

FREE PORN!!

interview door een fan

2005-12-14T00:15:00.000+02:00

Poppentheater voor de bejaarden in de lift

Gijs Brans, een student journalistiek aan de KHM, verdient wat extra zakgeld bij op een originele manier. Hij brengt elke week de poppen letterlijk aan het dansen met het gezelschap Houtekop uit Leuven.

Gijs speelt elke week poppenkast om wat bij te verdienen. Hij begon ermee toen ze hem vroegen om het gezelschap te vergezellen. Hij volgde niet echt een speciale opleiding. Om te beginnen ging hij een aantal keren mee en leerde van de andere spelers hoe de verschillende bewegingen van de poppen gebeurden. Dat was echter slechts een korte periode en na enkele keren geoefend te hebben, werd hij eigenlijk meteen voor de leeuwen geworpen. ‘’Ik ben er gewoon ingerold’’, vertelt hij. ‘’Mijn oudere zus had vroeger wel theater gestudeerd, en ook dat interesseerde me wel. Het was een natuurlijke evolutie.’’

Peter Pan

Het begon natuurlijk allemaal eigenlijk al in z’n kindertijd. ‘’Voorstellingen als peter pan enzo, daar ben ik als kleine rakker zelf nog naar gaan kijken !’’, gaat Gijs enthousiast verder. Hoewel hij er niet echt een doetje uitziet, vindt Gijs het toch nog steeds geweldig om elke week voorstellingen te zien. Ook roodkapje was een heel beklijvende voorstelling voor hem, die tot op de dag van vandaag nog steeds op zijn netvlies staat gebrand. De wolf waar hij als kind enorm veel schrik van had, doet nu nog steeds dienst. ‘’Nu is het mijn beurt om de kindertjes bang te maken en dat is toch wel een vreemd gevoel’’; lacht hij. ‘’Mensen zeggen me weleens dat ik aan het Peter-Pan-syndroom lijdt.’’

Kinderachtig ?

Theater Houtekop verzorgt tegenwoordig ook voorstellingen voor bejaarden. Dat is allemaal begonnen met de voorstelling ‘’De Toverfluit’’, een bewerking van de gelijknamige opera van Mozart. Daarmee had theater houtenkop heel veel succes bij de bejaarden en bij uitbreiding werd besloten om een stuk te maken dat helemaal op maat is geschreven van de ouderen, dat ‘’Olé José’’ heet. ‘’Daar zitten veel liedjes in die de mensen zullen herkennen van vroeger’’, legt Gijs uit. ‘’De ouderen vinden dat erg fijn want dan kunnen ze wat meezingen… in hoeverre dat nog mogelijk is’’. Gijs vindt niet dat het poppentheater een kinderachtige boel is. ‘’Hoewel, misschien wel’’, antwoordt hij. ‘’Maar is alles in het leven eigenlijk niet een beetje kinderachtig dan ?’’.

nadat ik een vermaning kreeg van de conducteur...

2005-12-12T21:59:00.000+02:00

Mens en boom (vervolg van vervolg)

2005-12-08T16:55:00.000+02:00

Er was immers een generatie ontstaan die dacht dat er boommensen of mensbomen waren die zowel mens als boom lijken te zijn, maar beweren dat ze mens zijn. Men veronderstelde wel dat deze ietwat vreemde dier- of plantensoort ernstig met uitsterven was bedreigd. Voor zover men wist was er ook nergens ter wereld melding gemaakt van een ander exemplaar. Dat maakte dat hij over het algemeen met respect behandeld werd en dat aangeschoten cafégangers steeds een andere boom kozen om hun kraantje open te draaien. Alleen de oudere mensen die de boom nog gekend hadden zonder zijn bewoner, wisten hoe de vork werkelijk aan de steel zat.(Lees: de man aan de boom) Maar u weet natuurlijk hoe het onze oudere medemens vergaat. Op een mooie dag zit de mot in hun verstand en zeiken ze de hele vloer onder. Het is niet meer dan een bende stramme en hopeloos dementerende bejaarden die niet eens in staat zijn om een boom van een Leuvense stoof te onderscheiden. Niet moeilijk dus dat aan hun verhaal nogal weinig belang werd gehecht.
Op die manier werd de fabel van den boommens jarenlang in stand gehouden... Tot op de dag dat het jarenlange dieet van blaren, schors en dauwdruppels niet alleen de man zijn gezondheid, maar ook dat van de boom begon te ondermijnen. De kaalslag van zijn kruin en het feit dat hij zowat helemaal gevild was, maakte dat het houten scharminkel langzaam maar zeker begon te sterven. Nochtans hadden natuuractivisten, het gemeentebestuur meermaals gewezen op deze gevaarlijke symbiose tussen fauna en flora. "De kans is zeker niet onbestaande dat deze twee elementen die zich in één en hetzelfde organisme verenigd hebben, elkaars ondergang betekenen!" zo opperde de groene activist Kris C. die zijn brood eigenlijk verdiende als receptionist in een malafide hotel. Het gemeentebestuur beweerde dan weer dat de mensboom onmisbaar was en dat hij een belangrijke toeristische aderlating zou betekenen indien hij zou verdwijnen. Was het misschien niet zo dat mensen zich van heinde en ver kwamen vergapen aan het vreemde fenomeen? Had de plaatselijk horeca geen menukaart die volledig op de mensboom was afgestemd? Rezen restaurants niet als paddestoelen uit de grond? Restaurants met namen als: Den Boom Van Een Vent, Den Boomspreker, De Half-Boom, De Half-Mens, of de Halve- Gare? (Deze laatste ging wel vrij snel failliet vanwege de nogal toepasselijke maar weinig gesmaakte bereiding van hun gerechten) In ieder geval, het gemeentebestuur had toch ook wel goede argumenten! Men was in een langdurige impasse terechtgekomen toen het probleem plots zichzelf oploste...

WORDT ANDERMAAL VERVOLGD!

de tijd van de smaakvolle kerstverlichting is weer aangebroken!

2005-12-01T00:14:00.000+02:00

De beste kok in De Laatste Zomer

2005-11-21T21:46:00.000+02:00

Driewerf hoera voor onze goede vriend Joost Wynant en zijn in de prijzen gevallen De Laatste Zomer. Er mag alleszins geen twijfel over bestaan dat mijn bijdrage als kok een extra stimulans is geweest en een niet te onderschatten factor in het succes van deze ijzersterke kortfilm!

mens en boom (vervolg)

2005-11-21T20:14:00.000+02:00

Maar een eikel was hij niet. Een man met een hond en een donkergroene jas had nochtanns meermaals beweerd dat dit wel het geval was. Steeds had boommens dit weggehoond met het argument dat hij dan al lang uit de boom moest zijn gevallen. Zo vergaat het immers elke rijpe eikel. Daarop stak de man zijn middenvinger omhoog en sloot af met het dreigement dat hij de rotte eikels er zelf wel kwam uithalen. Bovendien beweerde die pierewaai dat het zijn boom was waar hij in zat. Dat hield natuurlijk geen enkele steek. Je gaat toch ook niet naar de eerste de beste taxichauffeur in zijn taxi om te zeggen dat het jouw taxi is? Deze vergelijking kwam ineens in hem op en hij was er behoorlijk tevreden over. Nu ja, ook al vond hij zichzelf eerder mens als eikel, als je voor andere mensen een eikel bent is het toch een teken dat je als mens niet echt geloofwaardig bent. Daarom besloot hij elk uur te verkondigen dat hij een mens was. Als hij dat genoeg zou herhalen, kon er toch moeilijk nog langer twijfel bestaan. En daarom klonk het elk uur vanuit de oude eikeboom, tot iedereen er aan gewend raakte:"Ik ben een mens! Ik ben een mens"! Zij woorden hadden een enorme draagkracht die mens en dier even deed opschrikken. Vogels vlogen op, kinderen raapten hun knikkers bij elkaar en gingen naar huis. Zo riep een van de kleine rakkers op een dag dat hij maar beter snel thuis kon zijn. Zijn moeder had verteld dat als de oude eikeboom voor de elfde keer had geroepen, de kans bestond dat er mannen met dikke eikels zouden opdagen. Kortom, boomzitter was onlosmakelijk met het dorpsleven verbonden.

WORDT VERVOLGD!

de eerste stappen in de golfsport

2005-11-21T20:09:00.000+02:00

de literatuur in de snoecks is weer erg sterk dit jaar

2005-11-21T20:01:00.000+02:00

mens en boom

2005-10-31T20:28:00.000+02:00

Een man zat in een boom. Een eikeboom. Een eikeboom met lof en een heleboel eikels. Wanneer je er voorbij kwam zou je amper merken dat hij er zat. Het was immers een heel ordinaire boom die net zoals andere eikebomen erg stevig was van tak en diep van wortel. Dat zag je niet, maar dat wist je wel. Een volwassen, goed opgeschoten boom die vast in het leven stond en vele najaarsstormen probleemloos had doorstaan, een boom van een boom, een boom zoals je een boom verwacht. Het waren dan ook deze eigenschappen die ervoor zorgden dat de man er nog niet uitgevallen was. Nee, hij wist dat de tak die zijn achterwerk ondersteunde uit het goede hout was gesneden. Niemand valt toch graag uit een boom? Daar zat hij dus. Eerst volledig verscholen tussen het gebladerte, dan stilaan zichtbaar wanneer de blaren hun lichtgele tot donkerbruine teint kregen. Dat was de herfst. Het seizoen van de ontbinding. Van de verrotting. Van de dood. Van de droevige, miezerige regen en mensen die voor de trein springen. Dat waren dagen waarop de man in de boom in een sombere stemming was. Met weemoed dacht hij dan terug aan de dagen die hij op het land doorbracht: De vele omzwervingen in zijn moestuin, de verre trektochten naar het café en de adembenemende avonturen door het onherbergzame gebied van zijn woonkamer. Dat was nog eens een spannend leven! Soms, tijdens koude nachten waarbij de temperatuur diep tot tegen het vriespunt daalde, trok hij zijn puntmuts nog wat verder over de oren en vroeg zich af wat hem tot in de kruin wan een oude eikeboom had geleid.
Diep peinzend trachtte hij hij na te gaan waarom hij een dergelijk ingrijpende beslissing genomen had. Helaas, het geheugen liet hem in de steek. Het boomzitten was hem zo vertrouwd geworden dat het haast leek of hij altijd al deel had uitgemaakt van de boom. Toch wist hij beter.
Hoewel het steeds langer begon te duren vooraleer zijn geest de stoffige herinneringen naar boven bracht. Als hij zich niet herinnerde hoe zijn oog op de doodgewone eikeboom was gevallen, een eikeboom die zo gewoon was dat hij tussen alle andere bomen uitsprong, als hij zich niet het magische moment herinnerde waarop hij wild enthousiast naar boven was gekropen en zich hoog tussen het bladerdek has genesteld, indien hij zich al deze fantastische herinneringen niet meer herinneren kon, zou het vast niet onwaarschijnlijk zijn dat hij dacht dat hij één van de vele eikels was die toevallig de gedaante van een mens had aangenomen...

WORDT VERVOLGD!!

in the picture

2005-10-14T19:54:00.000+03:00

Tot tweemaal toe staat mangisa op de officiële website van Vlaanderens bekendste admiraal. Let vooral op de flauwe grijns die me door elke pixel van mijn fotografisch geheugen blijft achtervolgen. Binnenkort kan u me ook bewonderen op de websites van K3 en Motörhead!

2005-10-03T21:16:00.000+03:00

out soon: toxic cattle in the mist

storing

2005-10-03T17:37:00.000+03:00

Spreken
gebroken woorden
Kortaf maar onbedoeld
Wat bedoelde ik?
(God die vent zijn kop is raar)
Ik weet het weer
Ik weet weer wat ik zeggen wou
Ik weet het
maar zeg het niet

een slechte thriller op kanaal twee

2005-09-21T19:40:00.000+03:00

Waarom wil het maar niet klikken tussen Theo en mij? Toen ik hem vandaag ging opzoeken terwijl hij zijn tuinhuis van een likje verf voorzag, leek alles aanvankelijk heel goed te verlopen. Theo-die een beetje verrast was dat hij me vandaag al voor de zevende keer zag- vroeg wat ik in godsnaam van hem verlangde. "Helemaal niets"! sprak ik snel. "Helemaal niets! Van jou verlang ik helemaal niets Theo"! Als dat niet vriendelijk was. Theo hoeft ook helemaal niets voor me te doen, ik vind het alleen erg fijn om bij hem te zijn. Welke verf gebruik je Theo? Ga je ook vernissen? En wat doe je dan met die dekselse houtworm? Het waren naar mijn mening allemaal vragen die getuigden van een oprechte en diepe interesse in het werk van een vriend. Theo dacht er anders over. Theo liep naar binnen en keerde terug met de ruiker bloemen die ik hem s'morgens gebracht had."Zo. Pak die bloemen maar weer mee. Voortaan zou ik het op prijs stellen als je onze privacy respecteert. Hiervan was ik wel even geschrokken. Theo lijkt me een heel aardige knul met een brede interesse, een dosis gezond verstand en een gouden hart, toch krijg ik de indruk dat Theo zich soms wat teveel voor de mensen afsluit."Wat scheelt er toch Theo? Welk trauma heb je te verwerken? Heeft je vader je misschien misbruikt"? Toen werd Theo heel onbeleefd. Ik zal zijn woorden hier dus zeker niet herhalen. Misschien moet ik straks maar even binnenspringen. Een kaartje, een taartje of gelijk welke attentie, Theo zal het zeker wel op prijs stellen als ik daarmee even mijn spijt ga betuigen!

2005-09-04T19:08:00.000+03:00

ooit ontmoet in mijn achtertuin

2005-08-29T21:53:00.000+03:00

een mooie nacht in Erent

Belgisch kampioenschap wielrennen voor beloften

2005-08-21T19:16:00.000+03:00

Een tweede plaats voor de verrassende Lars Kroket.
Interessant. Is deze jongen de wielersport misschien ingestapt op aanbevelen van Bo Hamburger?

boa Xenofobia

2005-08-21T12:42:00.000+03:00

Sta mij toe het even te hebben over de boa constrictor. Hoewel dit dier in belgië niet voorkomt, dient het toch gezegd te worden dat enkele onverlaten zich bezighouden met de import van deze exotische wurgslang. Uit statistieken blijkt dat er op een tijdsbestek van tien jaar 5 boa constrictors ontsnappen en zich settelen in ons milde en gastvrije klimaat. Dit betekent dat er sinds 1985 zeker 10 boa constrictors zijn ontsnapt die zich onbekommerd kunnen voortplanten en elke dag weer een bedreiging vormen voor onze kwetsbare jeugd. Kan dat allemaal zomaar door de beugel? Wij zeggen NEEN! Onze vrouwen en kinderen zijn niet meer veilig voor de kwade inborst van dit gruwelijke dier. Acht u het misschien onmogelijk dat het dier zich als een duivel uit een doos om de ranke hals van uw kinderen zal wikkelen wanneer ze onbezonnen en zich van geen enkel kwaad bewust door het bos begeven? Bij dergelijke wandelingen achten wij het raadzaam om op geregelde tijdstippen naar boven te kijken aangezien het groene lof een ideale schuilplaats is voor dit laffe en achterbakse dier. Inderdaad, dit dier heeft geen greintje respect voor andermans leven en zal het dus ook niet nalaten om dat leven als een citroen uit te persen. Samen met een jonge vrouw wiens vriendin een kennis heeft die haar zoon ooit zag opgeschrokt worden door één van deze slangen in de Olmse zoo, ben ik gisteren met een actiecomitee begonnen om de verdere import van deze beesten definitief aan banden te leggen. Vandaag staat er nog een bezoek aan de eerste minister op het programma en het ziet er zelfs naar uit dat we volgende week op audiëntie mogen gaan bij de koning! U ziet, het probleem van de boa constrictor is een heet hangijzer waar de modale Belg al geruime tijd van wakker ligt.
Ook heeft Sam Gooris laten weten dat hij geïnteresseerd is om een nummer uit te brengen waarin het het thema van de boa centraal zou staan. We kijken er naar uit!

boeken

2005-08-12T13:03:00.000+03:00

Zoals jullie allmaal weten ben ik een echte boekenwurm.Het ene boek is amper uitgelezen of het andere zit alweer in mijn handen. Don Quichot heb ik vandaag in één ruk uitgelezen om daarna Anna Karenina te lezen en te eindigen met het levensverhaal van Lance Armstrong. Het probleem met zo vaak te lezen is dat je de verschillende verhalen niet meer zo goed uiteen kan houden. Als ik het me goed herinner was Lance Armstrong een Russische jongeman die na het overlijden van zijn vrouw een windmolen bouwde. Of nee, Lance had een knecht die zijn Russische vrouw had afgesnoept en uit pure frustratie ging fietsen. Ook niet. Misschien was Lance wel een mislukte ridder die van Rusland hield en regelmatig naar Sheryl Crow luisterde...
Twijfelachtig. Was Lance dan een ploegarts die een revolutionair middeltje op de markt had gebracht om de verouderde Russische windmolens weer iets vlotter te doen draaien? Onwaarschijnlijk. Volgens mij was Lance eigenlijk een verloren gelopen Russin wiens paard ooit een teelbal had verloren toen hij tussen de wieken van een windmolen was gesukkeld. Jaja, dat moet het levensverhaal van Lance zijn. Toch wel een erg sterk verhaal eigenlijk, absurdistisch en hedendaags!

2005-08-04T16:48:00.000+03:00

effe pauzeere he manne!

2005-08-04T16:47:00.000+03:00

ikke bezig met een roetine kontrol

2005-08-04T16:46:00.000+03:00

ikke bezig aan men sjassie

2005-08-04T16:45:00.000+03:00

ikke

2005-08-04T16:44:00.000+03:00

ik aan het werk aan mennen otto

2005-08-04T16:43:00.000+03:00

ik en mennen otto

2005-08-04T16:40:00.000+03:00

menen droomotto

2005-08-02T21:00:00.000+03:00

iets over marco

't is weer om zeep

2005-08-01T16:15:00.000+03:00

Eindelijk is het zover. Uit goede bron heb ik zopas vernomen dat de aarde binnen welgeteld drie dagen en 3 uur 37 seconden zal vergaan. Volgens een snelle en eenvoudige berekening maakt dit dus dat de mensheid op 4 augustus 2005 aan het eind van zijn bestaan zal komen. Hoewel het op dit ogenblik nog niet duidelijk is of het om een invasie van kwaadaardige ruimtewezens of een botsing met een komeet zal gaan, de gevolgen zullen alleszins verschrikkelijk zijn! Mensen zullen eerst groen en paars uitslaan, en dan al hun tenen en vingers verliezen waarna ze de gedaante van een beschimmeld brood zullen aannemen. Daarom heb ik besloten om mezelf over te geven aan wilde braspartijen en uitzinnige orgieën die me tijdens de nacht van 3 augustus op 4 augustus een fatale hartstilstand zouden moeten bezorgen. Laat jullie dus volledig gaan en breng al uw verdoken wensen , lusten en perversiteiten nu nog in vervulling! De volgende keer dat de wereld vergaat, zou pas voor de tiende oktober van het jaar 2017 zijn.

2005-07-25T00:06:00.000+03:00

een stuk uit de collectie

de melancholie in het wandtapijt

2005-07-24T16:49:00.000+03:00

Vandaag ging ik naar de stad om een leeslamp te kopen voor mijn jongste dochter. Jammer genoeg bleek de leeslampenwinkel al enkele jaren geleden te zijn gesloten. Tja, mijn studententijd ligt ook wel al een tijdje achter me, en de tijd dat ik alle dagen in de leeslampenwinkel stond is enkel nog een vage herinnering. Met het geld dat ik er als jobstudent verdiende, kocht ik mezelf een prachtig wandtapijt . Helaas gebruikte mijn toenmalige liefje het op een mooie dag om het vuur te doven dat ontstaan was nadat ze haar joint op het bloemenkleedje van haar beste vriendin (en mijn huidige vrouw) had laten vallen. De schitterende jaren'60! Was dat even een leven in vrije val! Sex, drugs and rock and roll: Het interesseerde me allemaal geen fluit, maar als kind van mijn tijd hoorde ik nu éénmaal mee te doen. Nee, mijn enige echte passie waren wandtapijten. Het verzamelen van deze tapijten is een hobby die ik tot op vandaag ben blijven beoefenen. Bovendien ging mijn liefje volledig mee in deze hobby aangezien mijn fascinatie voor Oosterse wandtapijten haar eigen belangstelling voor alles wat met de Oosterse filosofie te maken heeft, alleen maar aanwakkerde. Hoeveel reizen hebben we niet gemaakt naar Birma, Nepal of Thailand? We bezochten er de boedhistische tempels , zuiverden onze geest met kilo's hasj en stelden onze chakra's meer open dan ooit. Het was tijdens deze laatste trip naar Thailand dat mijn liefdevolle meisje door een onvoorzichtige Thaise kippenboer van de sokken werd gereden. Nooit vergeet ik nog de aanblik van haar gekrenkte kleed op het met bloed besmeurde asfalt. Voorzichtig legde ik het nieuw gekochte wandtapijt onder haar hoofd en met mijn zakdoek veegde ik het bloed uit haar gezicht. Glimlachend keek ze me aan en zei dat ze haar dood niet anders had kunnen wensen. Die avond rookte ik nog 21 joints waarna ik de cannabis voorgoed zou afzweren. Ook mijn chakra heeft zich sindsdien voorgoed gesloten. Alleen mijn verzameling wandtapijten bleef gestaag aangroeien. In elke vezel, in elke molecule huisde haar ziel. Daarom heb ik mijn dochter een wandtapijt gekocht. Weeral.

2005-07-22T13:53:00.000+03:00

glimworm van het jaar

het wijf van Johan

2005-07-13T20:36:00.000+03:00

Wat gedacht van de woeste flanken van de Galibier? Deze beruchte kuitenbijter buiten categorie zal voor vele wielrenners ongetwijfeld een belletje doen rinkelen. Ook voor Miranda dus. Dat zag je gewoon. Dat zag je vooral aan haar indrukwekkende, dooraderde kuiten. Deze jongedame was een fervent beoefenaar van de wielersport. Samen keken we naar dronken man en paard toen iemand op mijn schouder tikte."Hé Jan! Jij hier?"sprak ik aangenaam verrast. Jan is een bekend kunstkenner die graag op TV komt en zijn licht over alles moet laten schijnen.
Ik vroeg Jan of hij toevallig niet wist dat het paard uit dronken man en paard ooit de bezemwagen getrokken had uit de allereerste Tour de France. Hij knikte bevestigend en gaf meteen mee dat de dronken man het startschot gaf met een alarmpistool dat door de latere winnaar werd ontvreemd toen die hoorde dat zijn vrouw met de bolletjestrui in bed was gedoken. Op wat lichte gehoorschade na bleef het incident zonder erge gevolgen vertelde hij nog. Wat wist Jan toch veel! Miranda was minder onder de indruk."Pffff...Wist ik al lang. Dat heeft Johan me al verteld." Bedoelde ze Johan en de alverman misschien? "Johan was een middelmatig renner met een janettenstem die graag de beste wou zijn", fluisterde Jan me in het oor. Verdikke toch! Dat lekker stel kuiten ging dus aan me voorbij. Dronken man en paard was trouwens oerlelijk!

Walter lust geen ossobucco

2005-06-26T15:12:00.000+03:00

"Ach kom nou, die ossobucco lust ik niet"! Walter kruiste zijn armen en leunde achterover tegen zijn stoel."Het is niet die ossobucco die ik lust". Zijn vrouw, die inmiddels toch wel wat van hem gewend was, fronste haar wenkbrauwen en gaf zichzelf dan maar een extra grote portie." Lust ik ze wel die ossobucco? Ik dacht het niet"! Het was zijn vrouw nu wel erg duidelijk dat haar ossobuco een maat voor niets was. Op zich was dat niets ongewoon, Walter at immers niets van al haar bereidingen. Alleen waren er nogal weinig alternatieven. Daarom at hij uiteindelijk toch altijd braaf zijn bord leeg. Waar ze zich wel over verbaasde was dat Walter zijn ongenoegen op zo'n vreemde manier te kennen gaf. Vooral de hoogdravende zinsformuleringen die hij uitkoos, waren hoogst abnormaal."Ossobucco? Niet dat ik ze lust...Nee, van ossobucco lust ik beslist geen pap"! Zijn vrouw wist niet meer waar ze het had. Voor een meisje van simpele komaf was het ook niet echt een sinecure om een dergelijk woordgebruik zonder enige moeite te begrijpen. Ze voelde zich erg ongemakkelijk bij deze voor haar onbekende situatie en stiekem verlangde ze dat Walter weer in zijn normale doen zou hervallen."Geef me eten hoer"! Geen zwijnenkost"! Het was één van die vele uitspraken die niet echt vriendelijk bedoeld waren maar tenminste wel duidelijkheid schiepen."Ik durf u stellig te verzekeren dat deze ossobucco mij geen enkele voldoening zal verstrekken"! Walter was recht gaan staan en schoof zijn stoel keurig onder de tafel."Zo. Dat dit een krachtig signaal mag zijn"! Zijn vrouw barstte in tranen uit. Luid snikkend vroeg ze Walter om weer te praten als vroeger. Spijtig, Walter bleef onvermurwbaar."Hoezeer uw tranen mij ook ontroeren, de ossobucco kan helaas niet aan mijn gastronomische verlangens beantwoorden. Knoop dat maar goed in je oren vrouwlief"! Daarop rolde hij zichzelf een sigaret en ging verder puzzelen aan het slot van Ludwig Von beieren. Walter toch!

uit het dagboek van diezelfde veteraan

2005-06-15T15:51:00.000+03:00

Zonder schoenen ging ik dus in de aanval. Het voordeel was natuurlijk dat ik iets gemakkelijker door het slijk liep en ook minder energie moest leveren om bij Fritz te geraken en hem eens flink mores te leren. Het nadeel was dan weer dat ik al snel op kop lag en dus als eerste op de korrel zou worden genomen. Ik was natuurlijk wel een beetje "ancien" nu en dus leek het mij gepast om de jonge enthousiastelingen onder mijn hoede te nemen. Mensen hadden me vroeger al verteld dat ik een rechtschapen knaap was met een flinke portie verantwoordelijkheidsgevoel. Zo was ik ooit het stamcafé van mijn vader binnengestapt en sprak de waard aan op het feit dat hij mijn vader moedwillig de dood injoeg. Mijn vader had het namelijk nogal moeilijk om voor zichzelf een grens te trekken. Gewoonlijk botste hij dan wel heel erg tegen die grens aan wanneer hij de boel weer eens helemaal onderkotste. Meestal was dat wanneer hij thuiskwam en zich in de fauteuil ging zetten. Mijn broer en ik spraken over de "braakbank"en mijn moeder had er na verloop van tijd ook een emmer klaargezet. Helaas was hij meestal te mottig om in de emmer te mikken.
In ieder geval was iedereen in het café met verstomming geslagen. Hun respect had ik van toen af aan wel verdiend. Hoewel ook mijn vader aanwezig was, heeft hij nooit geweten wat er die dag gebeurd was. Het was ook niet de drank die hem de dood injoeg, maar wel het paard dat niet kon luchten dat mijn vader pal achter hem was gaan staan. Toch beschouwde ik het als mijn plicht om het voortouw te nemen in deze aanval en hierdoor mijn eigen dood tegemoet te lopen.
Weldra zou Fritz aanleggen en het melodietje voorgoed uit mijn hoofd bannen. Ik dacht al na over de wijze waarop ik dodelijk getroffen zou neerzijgen en de manier waarop ik de rouwende soldaten zou toespreken."Onthou dat ik er altijd voor jullie geweest ben."Deze zin had best wel een grote emotionele geladenheid, alleen zou ze wat ongepast zijn aangezien ik die jongens van haar noch pluim kende. Bij deze gedachte draaide ik me even om, in de onbewuste bedoeling hun gezichten te visualiseren, maar het enigste gezicht dat ik herkende was het gezicht van de dood. Tot mijn afschuw bemerkte ik dat Fritz weer ongenadig had toegeslagen. Een enkeling liep terug naar onze stelling, een andere kerel was in de prikkeldraad blijven hangen en hier en daar zag ik het levenloze lichaam van mijn strijdmakkers. Het melodietje klonk nu oorverdovend luid. Dat was wel heel vreemd. Ik stond vast op enkele luttele meters van Fritz, en toch werd ik niet geraakt. Dat kon haast geen toeval meer zijn!
Iets moest me beschermen... Op het moment dat ik mezelf op eventuele verwondingen controleerde, verdween ineens het melodietje en ik zag hoe mijn hemd langzaam rood kleurde.
Toeval bestaat niet. Of toch?

Wie weet over wie het gaat? Een juist antwoord wordt beloond met een mooie prijs

2005-06-06T20:02:00.000+03:00

Profiel
PaspoortNaam: Valère Maurice Caroline Lauwers
Geboortedatum: 12 oktober 1958
Geboorteplaats: Wolvertem
Huidige Woonplaats: Westrode bij Meise
Broers: Herman & Freddy
Zussen: Ingrid & Lydia
Getrouwd: 4 september 1982, Marcella Tierens
Kinderen: 25 augustus 1986, Carmen
Uiterlijk
Ogen: groen
Haar: bruin
Lengte: 1m74
Gewicht: 72 kg
Schoenmaat: 42
FavorietenDrank: Chivas Regal Whisky
Gerecht: steak met frietjes
Snoep: witte pralines
Kleur: blauw
Film: liefst actiefilms

Over welke bekende vlaming hebben we het hier?

2005-06-04T21:25:00.000+03:00

Bart Kaell in D-mineur

UIt het dagboek van een veteraan

2005-06-04T15:26:00.000+03:00

Enkele dagen al lagen we zwaar onder vuur.De kogels floten al zolang rond mijn oren dat ik er langzaam aan een melodietje in begon te herkennen. Mijn schoenen was ik bovendien al een paar dagen kwijt, omdat de zompige grond ze me op een mooie dag afhandig had gemaakt. Sindsdien had ik al een paar expedities ondernomen om mijn schoenen terug te vinden, maar telkens ik het niemandsland betrad, herkende ik dat melodietje weer. In ieder geval, het werd nog eens tijd voor een flink tegenoffensief. Zonder schoenen dan maar. Met de eer van het vaderland indachtig liep ik de vijand tegemoet. Op een zeker moment resulteerde het lopen vreemd genoeg niet meer in vooruitgang. Het was alsof er één of ander venijnig beest aan mijn been aan het knagen was. Toen ik naar beneden keek zag ik dat het weer die vermaledijde prikkeldraad was. Jammer genoeg had die me de doorgang versperd. Welke oelewapper had die daar toch in hemelsnaam neergelegd? Voor zover ik weet zorgt zo'n draad alleen maar voor nodeloos oponthoud. Zowel van onze manschappen als van Fritz en zijn soldaten. De bedoeling van zo'n oorlog is toch om aan te vallen? Vanuit de penibele situatie waarin ik zat, leek het me nogal moeilijk om erg veel offensieve vaardigheden aan de dag te leggen. Integendeel. Het kwam er plots op aan om ongeschonden uit dat ijzeren onding te geraken. En dat was alles behalve een eenvoudige klus. De Duitser die enkele meters verder ooit hetzelfde probleem ondervond, keek met argusogen toe in de hoop iets van mijn gespartel op te steken. Spijtig genoeg kon ik hem hiermee niet echt van dienst zijn. Ook mijn linkerbeen, dat als enige lichaamsdeel nog niet in de draad verstrikt zat, was deel gaan uitmaken van de kilometers lange prikkeldraad die beide partijen van elkaar gescheiden hield. Aangezien het er naar uitzag dat de draad me niet zou laten gaan, besloot ik om mijn eigen kleine strijd te staken. Ik dacht na over de groene, ongeschonden velden uit het verleden en de zachte lenden van mijn éléonore. Van mijn makkers moest ik blijkbaar ook niet veel hulp meer verwachten. Na enkele uren had ik nog steeds niemand gezien en het leek me vrij duidelijk dat Fritz hen niet al te hartelijk ontvangen had. Nee, bij Fritz moest je niet op de koffie gaan. Nu goed, daar zat ik dus en de uren gleden langzaam voorbij. De Duitser had nu zijn arm weten te bevrijden en had gepoogd om zijn makkers te signaleren. Het was een poging die hij al snel moest staken. Er was in ons kamp immers vers bloed toegestroomd en er mocht geen twijfel over bestaan dat al die jonge snaken op scherp stonden. Zo gebeurde het dat ik bij het volgende offensief door een moedige soldaat uit die vervloekte draad werd bevrijd. Meteen pakte ik mijn geweer en ging mee in de aanval. Lustig floot ik het melodietje mee dat nu weer vrolijk over de modderige Vlaamse velden hing...

2005-06-03T12:09:00.000+03:00

abstracte kunst:mijn stokpaardje!

2005-06-03T12:03:00.000+03:00

uit het archief van een rebel

dood van mezelf

2005-05-27T21:58:00.000+03:00

Een hyperventilerende Moskoviet wordt achtervolgd door een losgeslagen baseball-speler. Aanmoedigingskreten weerklinken van enkele stakende landmeters die de ene porseleinen hond na de andere op de straatstenen stuk slaan. Een kleine jongen zingt de aria van de koningin van de nacht terwijl zijn moeder wanhopig probeert om een muterende wijngaardslak uit zijn haar te vissen. Uit de zee van slijm die de jongen langzaam overspoelt klinkt het borrelende geluid van de jonge Marlon Brando die zijn bruine bonen verteert in een smerig Jamaicaans wegrestaurant. De losgeslagen baseball-speler valt, trekt de vierkantswortel van 97 en besluit om nooit meer aan copulerende eenden te denken. De zon spuwt donkerrode vlekken op het asfalt die soms de vorm aannemen van een klaproos en dan weer van een rijzige fietser met een byzantijnse vaas op zijn bagagedrager. Een grauwe vis kijkt me treurig aan en slaat zijn vleugels uit. Een doffe knal weerklinkt en de vis verliest zijn kop waarna een sterk naar ontbinding geurende soldaat ze opraapt en vol doodsverachting opeet."Geef maar door", spreekt de kleinste landmeter en ik voel hoe de zachtige, donzige spin zijn gif langs mijn vingers, mijn hand en mijn arm naar mijn hart stuwt."Wat vreemd", mompel ik tegen mijn vader."Het ziet ernaar uit dat ik doodga". Mijn vader beaamt en neemt mijn polsslag op. Triestig schudt hij het hoofd. De landmeters, de Moskoviet, de jongen en zijn moeder, de stinkende soldaat en mijn vader kijken me neuriënd aan."Zal ik mijn nieuwjaarsbrief dan nog maar eens voorlezen"? Lange tijd volgt er geen enkele reactie. Na enkele minuten van stilte (of waren het jaren?) volgt er een voorzichtig applaus.
Moge ik in vrede rusten.

2005-05-21T20:36:00.000+03:00

Het zijn zachtaardige planteneters, die door de zeelui voor zeemeerminnen werden aangezien?

W.Servranx en zoon

2005-05-20T17:56:00.000+03:00

Het plaatsen van een schommel wordt door vele mensen schromelijk onderschat. Wij van de firma W.Servranx en zoon weten waarover we spreken. Schommels plaatsen is al meer als 37 jaar ons vak! Meestal zijn het houten schommels of ijzeren schommels maar soms gebeurt het ook wel eens dat we er ééntje plaatsen in gewapend beton. Gewoonlijk is dat bij mensen die een slechte ervaring achter de rug hebben met onze knoeiende concurrentie: Harteloze geldwolven die nooit geweten hebben wat het eigenlijk is om een kleine bengel gelukkig te maken! De lach van het kind, de grote en verwonderde, dankbare oogjes bij het aanschouwen van zoveel vakmanschap... Daarvoor doen we het bij de firma W.Servranx en zoon. Al meer dan 37 jaar!
Onze werknemers zullen ook altijd aansturen op een korte kennismaking met het kind voor wie de schommel bestemd is. Met onze uitgebreide ervaring kunnen wij aan de hand van hun karakter bepalen wat de ideale stijl of kleur is. Voor huishoudens met meerdere kinderen hebben wij tevens enkele erg sterke oplossingen bedacht. Wat als Kevin zijn gevoelskleur meer blauw is en dat van Cindy meer geel? Hier maken wij het verschil met de concurrentie, al meer dan 47 jaar! In dergelijke gevallen laten wij de ouders een ruime keuze uit ons assortimentje twijfelgevallen. Na intensief onderzoek van enkle wetenschappers die verbonden zijn aan ons bedrijf, is men tot de constatie gekomen dat men bij het samenvoegen van geel en blauw tot de kleur groen komt! Daarom leveren wij in zulke hartverscheurende en moeilijke situaties vaak een schommel met een samengestelde kleur. Ook mogelijk is dat we de kleurtjes gaan opsplitsen. Geel langs de ene kant en blauw langs de andere kant. U ziet, enige inventiviteit is ons volstrekt niet vreemd. En dat al meer dan 67 jaar! Daarnaast kan men ook tot een compromis komen door een blauwe schommel te maken met een geel bloemetjesmotief of omgekeerd! Moet ik dan voor bloemetjes kiezen hoor ik u denken..Natuurlijk niet! U drukt uw wens uit, wij brengen ze in vervulling. En dat al meer dan 73 jaar! W.Servranx en zoon staan er ook op om de kinderen na het plaatsen van de schommel een uur lang te begeleidenbij de kennismaking met het nieuwe element in hun leven dat "schommelen "heet. Na 373 jaar weten we dat een schommel meer is dan schommelen alleen.
de eerste schommel is een belangrijke stap in het leven! We geven een duwtje, we trappen wat lol en eventueel bereiden we zelfs een extra spelletje voor. (materiaal brengen we zelf mee)
Erg geliefd is pot pot piano en het knutselen met macramé. Als bedrijf dat na 737 jaar toch wel enige maturiteit verworven heeft, vinden we het belangrijk dat we ons zoveel mogelijk met de kinderen vereenzelvigen. We denken dan ook met trots te kunnen zeggen dat de firma W.Servranx zich met comfortabele voorsprong van de concurrentie heeft afgescheiden. Daarom garanderen wij u de beste kwaliteit en de beste service. En dat sinds 1337!

2005-05-15T14:05:00.000+03:00

ontsnapte vogel van de dag (even na zijn dood)

aanstormend talent

2005-05-11T17:35:00.000+03:00

Wat had ik een begenadigde dag vandaag! Terwijl mij vingers het 75 mm.plectrum over de snaren joeg, zwelde de klank van mijn versterker aan tot een muur van zwaar metalen geweld. Met een vette knipoog naar Rammstein en Motörhead, schakelde ik over naar het helse tempo dat enkel voor de meer briljante gitarist is weggelegd. Waarom ook niet, dacht ik bij mijzelf en ik duwde het distortion-pedaal flink naar beneden. (Trap dat beestje maar eens goed op zijn staart) Met een krachtige slag van het hoofd liet ik mijn wilde haardos door de lucht zoeven en door de vrijgekomen ruimte voor mijjn ogen zag ik nu ook welke onmogelijke vingeroefening ik uit mijn mouw schudde. Alsof dat allemaal nog niet sterk genoeg was, slaagde ik er tijdens het "jammen" bovendien in om een johnson zonder filter tussen de tanden te klemmen. Virtuositeit, imago, de x-factor....Ik heb het allemaal. Spijtig van die hazelip!

2005-05-09T21:51:00.000+03:00

ontsnapte vogel van de dag (even voor zijn dood)

2005-05-06T18:33:00.000+03:00

kruising tussen zebra en rat geslaagd!

ai!

2005-05-06T18:28:00.000+03:00

memorabele uitspraak door Tuur de steenezel, beseffende dat hij zich hiermee ernstig verspreekt.

de vooruitgang

2005-05-02T17:47:00.000+03:00

Tijd om een streep te trekken achter deze donkere periode. Ik heb eindelijk weer een fietstocht gemaakt vandaag! De prille lentezon had me opeens naar buiten geleid met de belofte dat het allemaal weer beter zou worden.
Dat mocht ook wel eens, de laatste maanden had ik enkel op de hometrainer doorgebracht.
In tegenstelling tot wat de dokter beweerde, was er van vooruitgang hoegenaamd geen sprake geweest. Al trappend keek ik wel eens naar" thuis", maar dat riep allesbehalve het idee op van vooruitgang. In een vlaag van ongeziene inventiviteit besloot ik om de hometrainer 5 meter verder te zetten. Dat zootje geopereerde ligamenten zou dan zeker wel genezen zijn! Toen ik bemerkte dat Simonneke een nieuwe relatie met haar vorige vent had aangeknoopt, bleek dat werk helaas een omgekeerd effect te hebben. Elke keer dat ik naar "thuis" keek, leek het wel alsof de pijn erger werd. Daarom weerde ik Simonneke en haar thuis van de beeldbuis.
Vanaf toen keek ik enkel nog naar"Nowhere to run" met Jean- Claude Van Damme. Daar zat tenminste vaart achter. Dat merkte ik dan ook in mijn ligamenten. De zwager van Jean-Claude was trouwens een goede vriend die regelmatig mijn kuiten kwam masseren. "als Van Damme laat ik de spieren graag rollen!"grapte hij dan altijd. Ik heb helaas een slecht gevoel voor humor.
Maar vandaag zag ik de zon dus weer naar binnen schijnen. Ik wist dat, dat het moment was om hoger te mikken. Mijn ligamenten gingen er op vooruit, maar de woonkamer waren ze toch nog niet uitgeraakt. In ieder geval, de fietstocht werd een succes van formaat. Mijn ligamenten gingen er ineens onweerstaanbaar snel op vooruit. Zo snel dat mijn longen piepend achter bleven. Daarom vertrek ik met de hometrainer voor twee weken op afzondering. In de valies:"Good guys wear black" met Chuck Norris!

barbeque

2005-04-30T19:00:00.000+03:00

Beste buren, het barbequeseizoen is weer aangebroken. Maar hebt u al voorgesteld uit welke richting de wind komt en hoe hard het waait? Voor je buurman is het immers niet prettig om de hele middag of avond te moeten meegenieten van de hinderende rook. En kan de muziek werkelijk niet wat stiller?

de rechterflank

2005-04-26T23:48:00.000+03:00

Op een avond reed Clarence Seedorf met zijn knalrode ferrari door de Milanese straten. Vreemd toch, dacht Clarence. Had de trainer tijdens de rust niet verteld dat de ruimte op de rechterflank lag? Fout dunkt mij zo! De ruimte had helemaal niet op de rechterflank gelegen. De woorden van de trainer indachtig had Clarence voortdurend de rechterflank opgezocht. Voor zover hij zich herinnerde kwam hij er de ene tegenstander na de andere tegen. Gelukkig had Clarence een meer dan behoorlijke dribbel in de voeten. Daarmee kon hij de Milanese aanhang best wel bekoren en hij laveerde gracieus langs de trainer die weeral riep dat hij de ruimte moest gebruiken. Dat vond Clarence wel een beetje raar. Gebruikte hij dan niet de rechterflank? Hij stond er toen nog niet zo bij stil, maar nu kwam hij tot het volle besef dat de trainer een waardeloze zak zonder branie was."Dat weet niet eens waar de ruimte ligt,"vloekte Clarence nu luidop. Het was laat en enkele schijnbaar overenthousiaste tiffosi wilden zich met hun alfa romeo aan zijn knalrode ferrrari meten. Toen hij de volgende ochtend in het ziekenhuis ontwaakte wist hij één ding zeker: Die tiffosi waren vast ploegmaten. Anders hadden ze nooit gebruik gemaakt van de rechterflank.

2005-04-20T18:32:00.000+03:00

Nice blog! (Written by the pope, cooperator of the old pope)

uw aandacht aub

2005-04-18T17:50:00.000+03:00

Wie kent er niet het verhaal van Gert garnaal? U weet wel, het beroemde verhaal over de lelijke krab die zijn lelijke scharen van zich wist af te schudden en veranderde in een prachtige, grijze noordzeegarnaal. Wel, eerlijkheidshalve zag Gert zich genoodzaakt om enkele misverstanden definitief uit de wereld te helpen. Via email heeft hij mij deze morgen laten weten dat Kurt Cobain eigenlijk nooit betrokken is geweest in zijn verhaal. Ook het akkefietje met de Oostendse visserboer was enkel een verzinsel om niet te moeten zeggen dat hij met zijn vrienden fameus in het sop had gehangen. Zijn scharen zouden na verloop van tijd zijn teruggegroeid. Helaas wel op zijn rug, hetgeen zijn knippen van de teennagels allesbehalve vergemakkelijkt. Gert laat tevens weten dat dit alles geen domper mag zijn op uw feestvreugde. Er zou vooralsnog geen sprake zijn van een herdruk...

2005-04-17T18:30:00.000+03:00

kat aangevallen door konijn, kat blaast aftocht

woord van de dag

2005-04-17T18:24:00.000+03:00

muckefuck (Duits voor slappe koffie)

een gruweldag

2005-04-16T19:31:00.000+03:00

er is mij iets vreemds overkomen. Toen ik gisterenavond met het gezin rond de open haard was gaan zitten en al pijprokend uit de grote Van Dale voorlas, gebeurde er iets dat de unieke sfeer op deze warme zomeravond abrupt zou doorbreken. "Vaandeldrager" had ik net uitgesproken toen de spanning rondom mij haast ondraaglijk werd. Even nam ik de tijd om weer wat rode libanon in mijn pijp te stoppen en kuchte alvorens naar het woord"vaandelen" over te gaan. Zover kwam het echter niet meer. Mijn kuchje klonk nog door in de oorverdovende stilte die in de kamer hing, wanneer een luid gekraak zelfs de stilte overstemde. Een man kwam zo onverhoeds met de deur in huis vallen dat mijn vrouw het gevaar niet meer kon ontwijken. De man, die de val dankzij mijn vrouw had overleefd, kwam langzaam overeind terwijl hij het stof van zijn mouwen sloeg."Excuseer", sprak ik licht geprikkeld."U vergat te bellen," en ik maakte aanstalte om de man weer buiten te laten. Zonder mijn ogen van de bruuske inbreker te houden, poogde ik de deur te openen en donderde bijna naar buiten toen bleek dat de klink verdwenen was. Meer nog, op de plek waar de deur altijd in haar hengsels had gehangen, was er enkel nog een tochtig gat waardoor ik de buurman een vreemde dans zag uitvoeren met een loslopend zwijn. Verbaas krabde ikmezelf achter de oren (en vond eindelijk het verloren gewaande stukje pims) ."U mankeert een deur" merkte de indringer wat plagerig op."Ho maar, daar weet u vast meer van,"probeerde ik gevat te antwoorden."Of is dat misschien mijn deur niet waarmee u mijn vrouw de dood injoeg?"De man haalde verveeld zijn schouders op."En wat dan nog? U weet evengoed als ik dat uw deur versleten was. Hetgeen trouwens ook geldt voor uw vrouw. God hebbe haar ziel."Ik voelde hoe mijn bloed begon te koken."Wanneer mijn deur, mijn vrouw, mijn tuinhuis of kaasschaaf aan vernieuwing toe zijn, zal ik zelf wel de nodige maatregelen treffen, u jaagt mij en de kinderen de stuipen op het lijf!"verweerde ik mij kranig. De kleine Koenraad bleef ondertussen ontroostbaar."Vertelt u me trouwens eens hoe u zich ongemerkt onze deur kan toeëigenen alvorens u zich onaangekondigd en met bruut geweld door het dak stort?"Ondertussen liet ik mijn blik langs de twee nieuwe gaten glijden die ons huis als twee immense kijkgaten doorboorden."Ach, uw dak."sprak de vreemdeling nu."Dan hadden we het nog niet eens over je dak. Vroeg of laat kreeg je toch de hele zoldering op je kop.
De woonkamer had zich nu in een rode waas gehuld en ziedend greep ik naar de kristallen vaas die naast me op de kast stond."Zo. Eindelijk neemt u zelf het heft in handen,"sprak de man van tussen de scherven. De rode waas had zich nu samengetrokken tot een donkerrode plek die uitliep op het voorhoofd van de man."Dan zit mijn taak erop, ik wens u nog een prettige dag verder!"Daarop greep ik Koenraad bij de kraag om hem met één welgemikte slag tegen de muur, vakkundig om zeep te helpen."Waar is dat andere rotkind?!"brieste ik en lurkte aan mijn pijp. Mja, ik had nog wel een plannetje...Ik liet een spoor van benzine achter dat via het open gat waar ooit de deur stond, naar buiten leidde."De fik erin!"grinnikte ik en zag hoe de vlammen het huis langzaam verteerden. Ik dacht:"Eigenlijk een beste kerel die man. Wat fanatiek, wat radicaal, maar toch een geschenk uit de hemel. Om het af te leren scheet ik nog even de brievenbusvol en viel voldaan op de oprit in slaap. Wat een heerlijke dag!

Wijgmaal moet wachten (of de drie w's)

2005-04-13T19:04:00.000+03:00

Het was een winderige woensdag in Werchter. Een dag van wauwelende wiskundeleraars en wollig woordgebruik. Wie of wat? vroeg walter zich af terwijl hij de weëe geur van werkloze en wufte wegwachters gewaar werd. Waarom? Werktuigkundig was er niks meer wat Walter wensen kon.Van woede ging hij witwassen in de woekerende woeling van het water. Een witvis at witbrood met witte kaas, een witpuntradijs werd witrood toen een witharige walibi zijn wijze waarschuwing in de wind sloeg."Waar zijn de wijven?" wilde Walter weten en hij wenkte wulpse Wilma en warrige Wendy met haar welgevormde watten. De werksfeer had zijn welgemoedheid immers wat doen wegtrekken. Hij nam Willy's wegkompas en maakte dat hij weg kwam.

zoek de Kirgizische huurmoordenaar

2005-04-12T15:28:00.000+03:00

blablablablablablablamblablablablablabla
blablablablablablablablablablablablablabla
blablablablablablablablablablablablablabla

zoek de hond

2005-04-09T19:02:00.000+03:00

blablablablablablablablafblablablablablablabla
blablablablablablablablablablablablablablablabla
blablalablabalablablablablablablablablablablabla

Pablo Juanito

2005-04-07T14:38:00.000+03:00

Pablo Juanito was een bejaarde appelsienkweker uit het Spaanse binnenland.
Als jonge snaak had hij meegevochten in de burgeroorlog die niet alleen het land maar ook zijn hart verscheurde. Hij had de grootste bewondering voor zijn leider Franco en zwoer voor hem te sterven. Zover kwam het echter niet aangezien Franc en co als overwinnaar uit de oorlog kwamen. Pablo werd gedecoreerd voor zijn heldhaftige participatie in de strijd die vele Spaanse levens had geëist. Waarschijnlijk was hij zelfs de rechterhand van Franco kunnen worden als hij niet dat ene kleine gebrek vertoonde. Naast het feit dat Pablo na het eten van pruimen behoorlijk chagrijnig kon worden, was hij ook geboren met zeven linkervoeten. De achtste had hij bij een zwaar vuurgevecht op het slagveld achtergelaten. Hoewel hij met zijn imposante tros voeten heel wat vijanden de daver op het lijf had gejaagd, kon hij er bij anderen niet zo veel respect mee afdwingen. Ooit had hij op het punt gestaan om de grote Adolf H. de hand te schudden. Toen deze zijn wildgroei aan voeten aanschouwde, weigerde hij met de volgende kwetsende opmerking:" Wass? Wie heeft diesen achtpikkel hier gestellt? Ein Tier heeft er maar vier. Eine Jude zelfs maar twee." Het kwam hard aan voor Pablo. Hij verdween in de marginaliteit en vergleed in een diepe depressie. Ook zijn grote held Franco had hem nu onverbiddelijk de rug toegekeerd. Hij was immers een vazal van Adolf H.
Voor de eerste keer in zijn leven stond Pablo stil bij zijn eigen voeten. " Een voetje meer of minder, daar komt het nu niet op aan, " had zijn moeder toch altijd gezegd?
Wel ja, ééntje of misschien twee... Maar vijf voeten meer? Dat vond Pablo toch wel van het goede teveel. En dan had hij nog het geluk dat ze er één hadden weggeschoten.
Hoewel.... Geluk... Vroeger had hij tenminste een even aantal voeten.
Dat viel niet zo op. Nu had hij er duidelijk weer ééntje op overschot. Of te weinig juist.
"Caramba!"riep hij dan ongedurig. Of "olé!" Hij voelde zich een echte Spanjaard en als Spanjaard betaamt het nu éénmaal om deze echte Spaanse woorden uit te spreken. Nu hij in de herfst van zijn leven was, dacht Pablo voortdurend aan zijn voeten. Zijn vrouw was al enkele jaren dood.
De alles doordringende geur van zweetvoeten had haar longen verziekt. Op het laatst van haar leven lag ze reutelend op bed terwijl haar piepende longen donkergroene luchtbellen naar buiten stuwden. Pablo Juanito had veel zwarte sneeuw gezien. Dat wel...Maar appelsienen kweken kon hij als de beste.

2005-04-05T18:36:00.000+03:00

het leven in het hooi is niet altijd vanzelfsprekend 5

eindstand voetbalseizoen 1930 - 1931

2005-04-02T18:10:00.000+03:00

1) R.Antwerp FC
17-6-3
77-39
37
2) RFC Malinois
16-2-8
71-39
34
3) Berchem Sport
14-7-5
51-37
33
4) R.Beerschot AC
14-7-5
56-46
33
5) RFC Brugeois
13-10-3
55-45
29
6) Daring CB SOC.R
12-10-4
45-41
28
7) R.CS Brugeois
12-12-2
52-38
26
8) K.Liersche SK
11-13-2
57-61
24
9) R.Standard CL
9-12-5
45-66
23
10) RC Malines SOC. R
11-14-1
51-59
23
11) Tubantia AFC
7-12-7
40-64
21
12) Union ST GILLOISE
8-15-3
49-63
19
13) R FC Montegnée
8-15-3
51-90
19
14) SC Anderlechtois
3-14-9
45-57

levensverhaal

2005-03-24T22:49:00.000+02:00

Een man gaat onophoudelijk dood.
Uit zijn oog gutst het donkerrood.
Zijn hart staat stil tussen elke klop,
blijven ademen is een zware job.
Zijn huid ziet paars, zijn piemel groen...
Daar kan geen dokter iets aan doen.
Zijn brein smelt weg, zijn lever zwelt,
niet bewegen is wat nu nog telt.
Met de zeis slaat Pietje toe,
maar wordt hij nu niet langzaam moe?
En Pietje sprak:" Ik kap ermee,
vroeg of laat komt hij toch wel mee."
Vol genoegen bleef hij wachten tot de man zijn ogen sloot.
Een man ging onophoudelijk dood.

en daar stond ik toen voor aap...

2005-03-23T22:05:00.000+02:00

Toen ik daarnet de goudvis te eten wou geven, bleek dat de vogel was gaan vliegen.

2005-03-21T16:33:00.000+02:00

het leven in het hooi is niet altijd vanzelfsprekend 4

voor de tweede keer naar Mallorca zonder het licht van de frigo te laten branden (maar dan met moraal)

2005-03-21T15:33:00.000+02:00

"Radijzen!" riep ik intens vrolijk uit. "Radijzen!" Het was een prachtige dag en de zon stond als een radijs aan de hemel. Naar goede gewoonte zong ik het radijzenlied: Kleine radijzen, grote radijzen, fijne radijzen en grove radijzen, groene radijzen, gele radijzen, jonge radijzen...
Een man met een opvallend knobbelig radijzenfiguur onderbrak mijn gezang."U stelt zich aan mijnheer." Als een radijs uit de grond schoot mijn vuist omhoog. Radijs!!!
Ik wou mijn dag niet laten vergallen door een dergelijk onbenul. In een nonchalante beweging stak ik een radijs achter de kiezen en keek neer op het gevelde slachtoffer met de bespottelijke radijzenkop. Neen, als radijs was dat zielige creatuur niet bijzonder geslaagd. Wat een schril contrast met de dame die zich zo sensueel over straat begaf! De dame die zo lekker naar zoete serrekweekradijzen rook, dat ik het lof van mijn radijs trok en het haar toezwaaide. Welke prachtige spelingen der natuur lagen er toch in deze radijzenwereld besloten! Stel nu, mijmerde ik filosofisch, dat ik de enige op aarde ben die deze schoonheid kan aanschouwen? Dat niemand buiten mezelf nog zou weten dat de wereld om radijzen draait? Dat was een radijs van een vraag die me onverwachts beklemde. Wat als ik nu werkelijk de enige ben? Of erger: Dat radijs zijn slechts een illusie is en zelfs de aarde gewoon een trapezium zou zijn en geen radijs? Het probleem stelde zich als een gruwelijk gemuteerde radijs die voor mijn voeten lag. En bovendien, misschien blijkt de de trapezium waarop onze aarde lijkt een radijs te zijn (vanuit dit standpunt hoefde ik mij geen zorgen te maken) , maar het kan evengoed zo zijn dat de radijs waarop onze aarde lijkt enkel en niet meer dan een trapezium is! Helaas was dit waarschijnlijker aangezien ik de aarde eigenlijk nooit als een trapezium had gezien. Indien de laatste these bevestigd bleek, zou mijn leven nooit meer hetzelfde kunnen zijn. Heel het wereldbeeld waaraan ik mijn kennis en ideëen had getoetst, lag nu op de rand van de afgrond. De gedachte dat ik niet eens eenzaam maar zelfs onbestaande over deze wereld zou zwerven was onverdraaglijk. Er was namelijk geen leven buiten het leven van een radijs! Als ik geen radijs was, was ik liever niets...
Het doembeeld van een wereld zonder radijzen drong zich zo ongenadig aan me op dat mijn hoofd ervan begon te tollen."Denk aan iets anders" probeerde ik mezelf te sussen."Aan die avond met Liesje en haar prachtige radijzen, of aan de beker die ik gisteren met de radijskistenrace gewonnen heb. Tevergeefs. Waar ik ook kwam, overal zag ik het ontaarde lichaam der mensheid: Monsters met grauwe, doffe ogen waaruit geen greintje radijs sprak. De zon die eerder als een radijs aan de hemel stond, ging plots verborgen achter dikke wolken waarin zelfs met de beste wil van de wereld geen radijs te herkennen was. Meer nog: Het waren wolken die de meest onwillekeurige en ondefinieerbare vormen hadden aangenomen. Wat een inspiratieloze wereld! Toen ik mijn hoofd naar beneden wendde, deed ik een al even onthutsende als (voor de lezer) voorspelbare ontdekking. Waar waren de stijlvolle, vierkante geradijsde kasseien waarmee het voetpad ooit geplaveid was? Juist ja... veranderd in karakterloos gesteente. Hoe is het mogelijk dat de wereld waarin ik leefde me al die tijd op een dwaalspoor had gezet? Hoe is het mogelik dat ik kon geloven in een wereld waarin de radijs mijn alles was, mijn enige houvast? De radijs... Ik kan het nog steeds niet geloven...Wat een ongelofelijke misvatting.... Dat staat als een selder boven water.

spreuk van de dag

2005-03-21T15:32:00.000+02:00

743 zee-egels maken de tsunami nog niet

2005-03-17T19:54:00.000+02:00

het leven in het hooi is niet altijd vanzelfsprekend 3

2005-03-17T19:52:00.000+02:00

het leven in het hooi is niet altijd vanzelfsprekend 2

in de colruyt

2005-03-15T23:38:00.000+02:00

Liefste dagboek.
Ik had het vandaag weer zitten he...
Mijn balzak is weer opengescheurd. Ik was boodschappen aan het doen en stond net op het punt om een doos pasta van Buitoni uit de rekken te nemen, toen ik mijn ballen zag wegrollen. Het draadje had het weer begeven.
De dokter had me nochtans verzekerd dat mijn zak het deze keer wel ging houden.
Niet dus. "Die lul kan niet naaien man!" riep ik doelend op het prutswerk van de dokter.
Een breed geschouderde vent die zijn karretje net vol cara pils had geladen, begreep het helaas anders. Met opengescheurde balzak, gebroken neus en ontwrichte knieschijf, was het duidelijk dat er van boodschappen doen geen sprake meer kon zijn. Kotsend lag ik op de grond en werd de scherpe geur van cara pils gewaar. Tot overmaat van ramp waren mijn ballen in de koelruimte gerold. Brrrrr!! Ik hoop dat ik het morgen eens over iets anders zal kunnen hebben...
Daaag!!

de vraag

2005-03-14T03:08:00.000+02:00

als we goed spelen in de eindronde zitten we in tweede. maar of we goed zullen spellen is maar de vraag

revolutie

2005-03-13T05:47:00.000+02:00

Al ijsberend door de woonkamer schoot het door me heen: Lang leve de revolutie!
Daarop riep ik de onafhankelijkheid uit van mezelf. Mijn vrouw, het symbool van jarenlange onderdrukking werd dus ook zonder pardon onthoofd. Terwijl ik het bloed van de vloer opdweilde, dacht ik aan de mooie jaren die mezelf te wachten stonden.
Ik schonk mezelf wat chocolademelk uit en hief het glas op de kersverse democratie.
Het volk had dit tenslotte wel verdiend!

dier van de dag

2005-03-11T17:32:00.000+02:00

de kariboe